yo

Tijdens mijn reizen denk ik regelmatig na waarom ik zo graag van huis ben. Waarom ik zo graag schepen achter mij verbrand en het liefst nul spullen heb. Waarom ik me het gelukkigst voel wanneer ik als een nomade met alleen een rugtas achter op mijn rug en teenslippers aan mijn voeten rond mag zwerven.

Mijn eerste reizen ontstonden – naast de onbetwistbare drang om de wereld te ontdekken – deels uit bewijsdrang en het losbreken uit patronen die niet zozeer van mezelf waren, als wel van mensen die dicht bij mij stonden. Die bewijsdrang gold zowel tegenover mezelf maar misschien wel vooral tegenover familie en vrienden. Mijn ‘all or nothing’ principe laat zich ook tijdens het reizen zien. Zo gold vooral voor mijn eerste reis naar Zuidelijk Afrika dat ik mínstens een aantal weken alleen moest kunnen rondzwerven, dat vrienden en familie vooral moesten weten dat ik het fijn had en dat álles alleen maar te gek was. Yeah, right.

Het echte leven prikte al snel door deze pluizige, roze bubbel heen. Op mijn dag van aankomst aan de andere kant van de wereld overleed mijn dierbare oma. Daar vloeiden al de eerste tranen en daar stond ik dan meteen voor de lastige keuze om te blijven of om terug te keren. Dag bubbel en hallo realiteit..

Door de jaren en de reizen heen leerde ik meer en vaker dat ook op reis lang niet áltijd alles fijn is of kan zijn. De ‘up en down cyclus’ van het dagelijkse leven kent geen landsgrenzen. Het zijn leerzame tochten waarin ik emoties op een bijzondere manier leer doorleven door juist niet in mijn natuurlijke omgeving te zijn. Alsof de fysieke afstand van sommige situaties me sneller laat relativeren. Soms val ik ook harder in het buitenland door alleen op mezelf te kunnen steunen, maar des te sneller sta ik ook weer op en voel ik me krachtiger. Klop ik het zand van mijn kleding, snif ik nog wat na en ga ik vervolgens weer door naar een volgend avontuur. Op naar een volgende bestemming op deze knappe aardbol.

Nu reis ik vooral voor het ontdekken, het dromen, het fantaseren, het genieten, het leren, het ultieme vrijheidsgevoel beleven, het pure, het voelen, het ontmoeten, de ervaring. De bewijsdrang heb ik los kunnen laten. Ik wil keer op keer voelen dat mijn basis, zoals ik die in mijn dagelijkse leven gewend ben, niet een vanzelfsprekendheid is. Zodat ik bewuster waardeer wat ik heb en wat ik meemaak.

Mensen vragen me of ik vlucht. Of ik denk die onrust die ik voel kwijt te raken door weer te vertrekken. Was het maar zo. Ik besef me en weet donders goed uit ervaring dat de onrust die ik kan voelen altijd met me mee reist. Ik probeer haar maar te omarmen en af en toe te sussen door haar weer iets onbekends te laten zien. Dat is wel het minste wat ik kan doen.

Het reizen laat me de wereld zien. Mijn wereld zien. Het opent mijn ogen, maakt me bewuster, milder. Geeft me kracht, leert me kennen. Ik kan me geen fijnere trip in dit leven bedenken.

FacebookTwitterGoogle+PinterestStumbleUponLinkedIn